Joehoe! Ben dr nog wel hoor, maar heel druk geweest met mijn nieuwe speeltuin. Daarnaast óók nog op zoek naar die perfecte baan, vriendjes en vriendinnetjes bezoeken, genieten van de hoofdstad en vooral Heel Erg Flieft zijn. (ja, Gast is er ook nog!) Ooit wel weer 's een degelijker updeet, voor nu: greetz!
Misty, 2007: Heel Erg Volwassen (*kuch*), jaartje of 28 (*kuch*). Het is valentijnsavond als mijn telefoon ineens onverwacht gaat. Ik zit met mijn huiskloffie en halfkapotte brilletje achter de laptop te surfen. Ik neem op. Het is Gast. "Hai, wat doe je?" "Mijn bloglines lezen. Jij?" "Doe je deur maar eens open..." Ik raak in paniek: wàt zegt hij nou??? Voor ik nog iets kan uitbrengen hoor ik een klik en heeft Gast opgehangen.
Ik storm naar de voordeur en zie een schaduw door het raam naar binnen vallen. Met een zwaai trek ik de deur open en daar staat Gast, breeduit grijnzend met een rode roos dramatisch tussen zijn tanden geklemd.
Ik grijns, giechel, bloos, vlieg hem om zijn hals, zoen en stamel tegelijk. En ineens voel ik me weer de onhandige puber uit 1991. Maar nu staat niet Michèl voor me, maar een jongen die ik ook heeeeel erg leuk vind en die geen zeepje meebracht maar een fles champagne. En aldus verworf Misty een heerlijke Valentijnsherinnering.
Misty, 1991: Heel Erg Puber, jaartje of 14. Het is valentijnsavond als de bel ineens onverwacht gaat. Ik lig met een ubergrote handdoek (tulband-stijl) lekker warm onder een dekentje op de bank te chillen. Mama doet open. "Ja Misty is thuis hoor!" kirt ze opgewekt naar de deurbeller. Ik raak in paniek: wie wat?.... Ineens herken ik de jongensstem van Michèl, mijn naar-school-en-huis-fietsmaatje uit de klas. Niets minder en vooral niets meer! Ik vermoed ondertussen dat Michèl daar wel eens anders over zou kunnen denken....
"Kom je nog even gezellig binnen?" hoor ik moeders verder kletsen. "Eeeerh ja hoor" klinkt het nu nog buiten, met overslaande stem en al. Vluchten kan niet meer.Michèl staat ineens voor mijn neus. Ik trek ongemakkelijk de deken een stukje hoger terwijl Mama achter Michèl breeduit staat te grijnzen. "Eeerh ja, eeeeeerh" steekt hij van wal, "eeerh dat advies dat je me eergisteren gaf he, over dat valentijnskado voor dat meisje dat ik leuk vind...." De schrik is volledig toegeslagen en ik weet precies wat komen gaat... "ja eeeerh nou, zoals je ziet: ik heb je advies opgevolgd en ik breng duseeeerh het kadootje zelf naar haar toe..alsjeblief ! Michèl houdt een rood pakje met roze linten in zijn uitgestrekte hand. Zijn hoofd kleurt net zo rood als het kadopapier.
Totaal in shock neem ik het kado aan. Ik weet niets anders uit te brengen dan een lomp "Ja eeeh moet ik dat nú uitpakken of kan dat als je weg bent?". "Nee, nee, eeeerhm, dat mag ook strakjes hoor..."stamelt Michèl. Ik voel me ongemakkelijker dan ongemakkelijk.Tot overmaat van ramp hoor ik Mama zeggen "Zo, wil je misschien wat drinken Michèl?". En natuurlijk slaat hij niet af. Het werden twintig vreselijk ongemakkelijke minuten, waar mijn puberbrein niets, maar dan ook niets mee kon.
Natuurlijk is het in retrospectief heel dapper geweest van Michèl, deze volstrekt dwaze actie. En dat hartvormige zeepje, ach het was zo lief bedoeld. Maar dat zeg ik nu. In de periode direct na dit debacle heb ik hem stelselmatig genegeert op school....Het is uiteindelijk nooit helemaal meer goed gekomen tussen Michèl en mij. Maar aldus verworf Misty (én Michèl vast ook) een vreselijk Valentijnstrauma.
Zaterdagavond. Gast is *bijna* terug van de wintersport. Ergens in de zondagmiddag is hij weer in het vertrouwde Amsterdamse. So close yetso far. Als een ongeduldig kind zit ik mijzelf dwars en wens ik vurig dat ik de tijd vooruit kan spoelen, fast forward naar een dagje later. Wat wil ik hem graag zien.... Dus wat moet een meisje dan, ter afleiding en behoud van haar gezonde geest? Juist, koekjes bakken.
Pure bezigheidstherapie, want zin in koekjes heb ik helemaal niet (ik heb zin in Gast!!) Maar goed, al snel sta je dan toch met je handen onder het deeg, bloemvlekken op je kleding en een algehele koekjes-bak-ravage in de keuken om 21.00 koekjes te maken. Wel natuurlijk met een leuk uitsteekvormpje. Al snel liggen er zestien heel gezellige eekhoorns naast elkaar op het rek. De eekhoorns laten zich zonder morren de hete oven induwen, ik begin vast de sporen van vernieling op het keukenblad op te ruimen terwijl het huis zich weldra vult met een heerlijke geur. De pieper waarschuwt me de eekhoorntjes uit de oven te halen, ik gooi de oven deur open en zie geen eekhoorntjes.
Alsof Dalizélf een eekhoornversie van zijn gesmolten horloges in mijn oven heeft gecreëerd...zielige hoopjes gebakken koekklompen druipen van het bovenste rek, zó pardoes op het onderste rek, zó hopla op de bodem van de oven. Ik herken ergens een halve staart tussen de brokstukken, maar dat is dan ook alles wat er over is van de snoezige beestjes. Note to self: bakPLAAT gebruiken. De ravage op het keukenblad was er niets bij. Welkom in eekhoornkoekjeshel. Onverwacht duurt de bezigheidstherapie voort: sessie twee, de hele oven schoonkrabben op je zaterdagavond om 22.00. Hoe verzin je het??? Op mijn knieën, hoofd en armen in de oven...ik kan leukere dingen verzinnen.
Ondertussen schrijf ik maandagavond en ik heb helse spierpijn. Maar niet van het schoonmaken. Want gelukkig wist Gast voor de zondagmiddag en - avond genoeg leuke dingen te doen en hoefde ik mezelf niet langer meer alleen te vermaken...
Volgt u de berichtgeving rond Jort en Bram ook een beetje? Bijlezen kan hier, maar voor de luie medemens de korte versie: Jort zegt iets scherps over Bram, Bram reageert daar buitenproportioneel pissy op, Jort pakt vervolgens de handschoen met graagte op. De één vindt de ander een maffiemaatje, de ander vindt dat de één maar wat raak lult. En binnen no-time zitten we in een kort geding waarin Bram in rechte eischt dat Jort al die gemene dingen terugneemt én daar zijn excuses voor maakt bovendien (uitspraak: 15 februari a.s.) Jort en Bram, twee uiterst irritante mannetjes die graag in mooie pakken rondlopen en zich niet de kaas van het brood laten eten. Maar met een essentieel verschilletje.
Jort heeft de laatste jaren eigenlijk alleen bonuspunten bij me gescoord. Zijn columns zijn vaak scherp én grappig (zeldzame combinatie). Het is vet aan met Georgina (R.E.S.P.E.C.T.). En ach, die bretels? Theygrow on you. Net als dat kakkineuse flapjeshaar. Bram daarentegen glijdt steeds verder weg. Hij valt zo langzamerhand in de categorie waartoe sujetten als JohanFlemmings (oranjekneus en mislukt zakenman) en Emile Ratelband (goeroekneus en koekenbakker) toe behoren, u weet wel, het Schuim der Natie.
Daarbij komt dat Bram voor een beroep heeft gekozen waarin je niet zomaar alle nevenfuncties kan vervullen of zou moeten wíllen vervullen (sidekick in een roddelrubriek is er mijns inzien één van). En erhm, oja, er is ook nog zoiets als beroepsethiek, eerbaarheid enzo, dingen waar Bram nou niet bepaald het uithangbord van is. Er hangt een zweem van fout om die man, daar kunnen we lang en kort over zijn. Ik snap dan ook volledig dat Jort eens lekker zijn scherpe tandjes in Bram zet, met name omdat hij stukken beter geïnformeerd is over de handel en wandel van Bram dan de meeste mensen; de grachtengordel is zo groot niet. Ook al zijn de voormalige vrienden gebrouilleerd, als dandies komen ze natuurlijk heus nog op dezelfde feestjes en borrels. Kortom: trek maar open die beerput!
Enfin, I'm on Team Jort, zoveel is duidelijk. Dus bedacht ik, grootheidswaanzin is me niet vreemd, dat ik een nuttige bijdrage kon leveren aan de discussie Bram/Jort op Quotenet. Die bijdrage bestond uit het opwerpen van een leuke theorie over de reden van het buitenproportionele reageren van Bram. Mijn reactie, prikkelende woorden en al, een kwinkslag hier en daar, heeft welgeteld twee minuten in de oorspronkelijke vorm op het net gestaan. En toen werd ik gecensureerd.
Na een aangename correspondentie met een der redacteuren van Quotenet heb ik volledig begrip voor het censureren van mijn reactie. In het licht van het hangende geding tussen de heren wil Quotenet verschoond blijven van alles wat ook maar ríekt naar beledigingen aan het adres van Bram. Bloedhonden willstay bloedhonden zeg ik altijd maar en Quotenet wil voorkomen dat Bram extra munitie heeft om mee te vuren.
Maar internet is zo heerlijk democratisch, zeker op dat kleine stukje waar ik alleenheerser, vorstin en dictator ben: mijn weblog. Daarom volgt hieronder mijn integrale reactie in oorspronkelijke vorm, waarbij het gecursiveerde gedeelte binnen notime gecensureerd werd. Mytwo cents dus over de kwestie Jort/Bram en geef vooral de uwe in de reacties onder dit stuk, waarbij ik uiteraard het recht voorbehoud te censureren zoals ik goeddunk.
Met verbazing heb ik gezien hoe het optreden bij DWDD aangever was voor een totale escalatie tussen de twee heren. Jort zegt wel vaker wat scherps, moet 'ie vooral blijven doen. Over Bram wordt ook vaker wat scherps gezegd en niet alleen door Jort. Ik vraag me af wat de werkelijke reden is geweest voor Bram om zo vreselijk te fulmineren. De kwalificatie "maffiamaatje" doet mijns inziens aan de reputatie van Bram niet minder afbreuk dan bijvoorbeeld zijn eigen optredens als sidekick in een of ander showroddelrubriekje. Ik denk en hoop dat de rechter in kwestie mee zal laten wegen wat het aandeel van Bram zélf is geweest in het laten escaleren: zijn aandeel is aanzienlijk geweest. Daarmee heeft Bram zelf de publiciteit én uitspraken op zijn nek gehaald die hij nu in rechte bestrijdt.
Blijft voor mij de interessantste vraag nog staan: waarom de buitenproportionele reactie en lange tenen van Bram (het vermeende "kleine pikkie" kan ik, gelukkig, niet verifiëren.) Fantaserend over mogelijke redenen vond ik deze de meest intrigerende: is dit wellicht een manier van Bram om van de verdediging van zijn cliënt af te komen??? Ik kan me zo voorstellen dat je niet gauw zegt "HeyWim, weet je, laat maar hangen jouw zaak." Dit wordt helemaal lastig als jouw cliënt misschien info heeft die je liever niet in de openbaarheid gebracht ziet worden...(zie hoe ik in deze alinea "fantaseren", "wellicht", en "misschien" bezig, geen woord over eventuele chantabelheid van Bram.)
Hoe het ook zij: ik denk dat irritante luis-in-de-pels Jort dingen roept die hij onderbouwd ziet met feiten, welke feiten hij ongetwijfeld niet allemaal openbaar heeft gemaakt of zal maken. Ik zie met interesse hoe het circus verder trekt, fascinerend is het op zijn minst. En Jort: pas een heel klein beetje op jezelf. Het typt namelijk een stuk lastiger met twee gebroken handen (maar onmogelijk is het zeker niet.)
Mijn fashionista-hartje gaat sneller kloppen van tweedehandskledingwinkeltjes. Voor té belachelijke prijzen scoor ik met regelmaat sjaaltjes, enveloppe-tasjes, leren rokken, geinige t-shirts en volledige mantelpakjes. Mijn hart gaat nóg sneller kloppen als ik een nieuwe winkel "ontdek". Het voelt een beetje als in een schatkamer de mooiste juwelen uitzoeken.
Afgelopen week was het weer raak: in een niet nader te noemen straat in het Amsterdamse vond ik een winkel vól met de allerleukste kleding. En nu eens niet zo belachelijk geprijsd als de winkeltjes in, zeg, de Negen Straatjes, waar je de hoofdprijs betaalt voor een kek jasje.
Ik ging slechts naar huis met een zomerjurk waar ik een tientje voor neerlegde. Maar met één enkel jurkje thuiskomen was een behoorlijke prestatie voor mij, hyperventilerend door al dat moois...Thuisgekomen moest er nog het een en ander geknutseld worden. Knoopjes verzetten, gaatjes dichten, zoompje netjes trekken. Je zet één knoop aan en je waant je meteen een ontwerper uit Project Runway. Heerlijk!
Anne M. en Van B. gaan trouwen! Dat wist ik wel al een tijdje, maar ineens kruipen we richting de daadwerkelijke datum. De komende tijd zullen ze met veel plezier hun dag voorbereiden. Ik wens hen én hun lieflijke Ceremoniemeester ( "Kggg, Vlinders LOS, OVER) heel veel inspiratie en voorpret.
Hoe het overduidelijk *niet* moet, laat het volgende filmpje zien... Haarstress. Bridezilla. Kijk en geniet van het hele filmpje of de highlights ervan.
Update: Het schijnt wellicht om een hoax te gaan. Entertaining is het desalniettemin. Ja erhm, het filmpje een hoax dus, niet het voorgenomen huwelijk van Anne M. en Van B.!!
Niets zo sexy als een vuig woordje of twee tijdens een stomende sessie in de bedstee/op de bank/tegen de muur/dwars over het aanrecht/half op de trap...enfin you get the point. Talk dirrrrrty to me baby!
Onwaarschijnlijk grove woorden die in het dagelijks taalgebruik hun plaats niet hebben, kunnen uiterst effectief, ja zelfs bloedmooi zijn als je elkaar hongerig en rauw het licht uit de ogen....welnu. Het is een hele kunst om dirty talk in de praktijk te brengen.
Om de daad vervolgens smakelijk op papier te beschrijven vergt al helemaal veel.De literaire plank wordt vaak misgeslagen. Zelfs zó mis, dat er maar liefst zes genomineerden zijn voor de Slechte Sexprijs 2007. Jawel, bereid je voor op lillend vlees en trillende genotsknotsen en gruwel hier verder.
