Nog een half uur and counting. Met een bizar, onwerkelijk gevoel zag ik Haarlem en Halfweg langs razen. In de trein naar Amsterdam kreeg ik een smsje. Het was van Creatief. Of we toch bij de Magnaplaza/AH konden afspreken. Dat kon, smste ik terug. Amsterdam Sloterdijk was ik ondertussen ook al voorbij. Met mijn ogen dicht concentreerde ik me op mijn muziek, de zenuwen wegluisterend. Tevergeefs. De zenuwen sloegen in alle hevigheid toe zodra ik uit de tram stapte en de Dam overstak. Dit was zooooo niet relaxed….
Ik stopte even, besloot diep adem te halen, te ontspannen en te grijnzen naar iedereen die ik tegenkwam. Iedere tegemoetkomende jongen kon mijn date zijn. Amsterdam leek niet eerder zo vol opties en potentieeltjes. De avondlucht was zacht, het werd langzaam donker en ik wilde genieten van het moment. De ontspanning was teruggekomen.
Bij de Magnaplaza stond niemand te wachten. Ik stak door naar de AH. Terwijl ik met rechte rug en zelfverzekerde tred doorstapte, botste ik bijna tegen een jongen die de hoek om kwam gesneld. Ik keek hem met een gulle lach aan. Onder het petje gingen twee blauwe pretogen verscholen die mijn glimlach beantwoorden. We gingen ieder onze weg verder, maar opnieuw voelde ik me lekkerder dan lekker door zoveel kleine flirterijen met leuke mannen.
Wachtend bij het stoplicht tuurde ik vast naar de grote trappen van de AH. Stond daar niet een leuke jongen te wachten?...Ik stak over, zoekend en kijkend. Toen hoorde ik achter me “Volgens mij heb ik toch de goeie te pakken…..” Ik keek verbaasd naar rechts, en zag een paar blauwe pretogen verscholen onder een petje. De pretogen gingen nu gepaard met een grote grijns. De ogen en de grijns behoorden de jongen toe die ik even daarvoor bijna omver was gelopen. Het was Creatief. “Ik geloof het ook” grinnikte ik.
