In een niet eens zo ver verleden verhaalde ik nogal lyrisch over mijn Nokia N73. Liefde op het eerste gezicht, dat Fins wondertje der techniek. Ben ik natuurlijk ook, een Fins wondertje, als ik mijn mama mag geloven, dus de match tussen mij en het mobieltje was er een van duurzame aard. Dacht ik. Uit het oog, uit het hart werkte nog nooit zo snel…

Ik schrijf: een zomerse avond, langs de Amsterdamse grachten. Gast en ik maken De Boot zonder naam klaar voor een vaarsessie. (De Boot zonder naam heeft daadwerkelijk geen naam, en heet dus zeer stellig NIET, ik herhaal NIET “BZN”. Over freaky bootjesnamen blog ik op een nader moment). Goed, almost ready for take-off, of afvaart of hoe dat ook heet met bootjes. Het was alleen nog even wachten op Vriendje R die, met aanhang, zich weldra bij ons zou vervoegen.

Omdat ik zijn oproep niet wilde missen, stak ik mijn N73 ergens tussen BH-bandje en cup: een geheel niet slechte plaats om bankpassen, muntgeld, huissleutels en lipgloss te stashen. Mijn BH lijkt bij tijd en wijlen op een fruitschaal: die dingen doen ook vaker dienst als verzamelplaats voor allerhande rondslingerend klein grut in plaats voor fruit. Een opmerking over meloenen is nu natuurlijk snel geplaatst en laat ik derhalve achterwege en open voor de lollige commentator.

Welnu, een boottochtje plus de nodige alcoholische consumpties is een simpele optelsom: een preventieve pitsstop is geen overbodige luxe. Altijd praktisch ingesteld, want hey, daar ben je perslot een meisje voor, besloot ik dan ook nog even snel aan de wal te springen en de kroeg in te duiken. Die dames-plastuiten zijn nooit echt aangeslagen bij me, en bovendien moet je ook nog rekening houden met windrichtingen en dergelijke, zo staand plassend vanaf de boot.

Met een grote stap en een beetje geklauter klim ik aan wal. En hoor achter mij een zachte plons. Ik draai me om en kijk vragend naar Gast, die vooral heel druk lijkt met lijntjes en sloten en motoren enzo. Niets duidt erop dat hij iets in het water heeft gegooid. Dan schrik ik, want onder mij zie ik tegen de kade een groot “splash” patroon. Er is *iets* overduidelijk net tussen wal en schip gevallen. Met een reflex voel ik op mijn hoofd en voel daar mijn zonnebril nog stevig opzitten. Wat is het dan geweest…en natuurlijk kwam het besef snel. Want veel meer dan mijn telefoon had ik niet bij me….

Om een lang verhaal kort te maken: het gevoel van verlies van mijn mooie mobi was kort maar krachtig. Met de nadruk op kort. Want na de initiële seconde “shit shit shit” was de tweede spontane  gedachte die in mij opwelde “Maar nu kan ik wel een nieuwe (lees: nog technisch vernuftigere) foon uitzoeken! Het menselijk vermogen om leed te verzachten, verbaast mij telkens weer.