Daar het heden de laatste dag van het Idfa is, lijkt het uiterst gepast om te melden welke docu's ik dit jaar heb gezien (mede mogelijk gemaakt door Gast, waarover later meer...) En het staat zo waanzinnig intellectueel, lekker cultureel verantwoord enzo. Nou goed, here goes:
Bedelende kiddo's op de Miraflores. Ondanks de klappen, het geweld, de vele truukjes, het bedelen, misdaad en lijmsnuiven zijn het vooral ook kleine mensjes die hun ouders niet teleur willen stellen, dromen om acteur of danseres te worden en spelen met hun lotgenoten. Snel en rauw geschoten in de avond- en nachtelijke uren op de straten van Lima.
Een kleine moslimgemeenschap in China kent de eeuwenlange traditie van koorddansen. Een paar kinderen uit het weeshuis krijgen training: zijn ze dapper genoeg, lenig genoeg, volhardend genoeg? Als ze professioneel koordanser kunnen worden, hebben ze een toekomst, iets waar ze allemaal van dromen: koorddanser of schooljuf, boevenvanger, zanger...
Kurt vertelt over zijn jeugd, highschool, vrienden, muziek, verliefdheden, verhuizen, de artsy scene, doorbreken als muzikant, vader worden, dood willen gaan. De filmmakers zochten daar de beelden bij en zo beland je al snel in een raar rustige flow van woorden en beelden.
Het verhaal van moeder Angelika en vader Falk Bittner, die hun zoontje Dennis verloren. Dennis, één van de tien kinderen uit het gezin Bittner overleed door verwaarlozing. Zijn lichaam werd door mama twee-en-eenhalf jaar verborgen gehouden in de vrieskist in hun keuken.
Nadat Rick een videocamera cadeau kreeg als veertienjarige puber, werd filmen zijn grootste verslaving. Achter én voor de camera doet hij verslag van zijn leven. Het is niet vreemd dat deze uit de hand gelopen hobby zijn beroep wordt: Rick belandt onvermijdelijk bij de tv. Deze cameraverslaving leidt echter ook tot een andere verslaving. En de camera's blijven draaien, zelfs tijdens de ultiem genante momenten uit Rick's leven.
The small girl smiles. One eyelid flickers. She wimps a pistol from her knickers. She aims it at the creature's head And bang bang bang, she shoots him dead. A few weeks later, in the wood, I came across Miss Riding Hood. But what a change! No cloak of red, No silly hood upon her head. She said, ``Hello, and do please note My lovely furry wolfskin coat.
De waanzinnige mind-fuck Hard Candy is een must-see! De film fascineert vanaf de eerste tot de laatste minuut, in het bijzonder dankzij Roodkapje-gone-badass, de 14-jarige Hayley.
Hayley is een zogenaamde "hard candy", slang voor een lolita, ofwel een lekker minderjarig snoepje waar de gemiddelde pedo zijn tandjes wel in zou willen zetten. Geoff, een 32-jarige (bijzonder aantrekkelijke!) fotograaf zal echter zijn tanden breken op dit snoepje. En hoe.
Ter uwer gerief: Check *ici* clips uit de film, met name de clip "More Chocolat" waar de geladen erotiek vanaf spat. Jaja, het ís cheesy, chocolade wegvegen op de lippen van een meisje, maar zelfs niet-pedo's moet deze scene niet onberoerd laten.
Do you feel lucky? Conclusie van Matchoint is dat je gewoon geluk hébt. Of niet....
The man who said 'I'd rather be lucky than good’ saw deeply into life. People are afraid to face how great a part of life is dependent on luck. It's scary to think so much is out of one's control. There are moments in a match when the ball hits the top of the net and for a split second it can either go forward or fall back. With a little luck, it goes forward and you win…or maybe it doesn’t, and you lose.”
Chris is "lucky". Door omstandigheden die min of meer buiten zijn macht liggen, trouwt hij in een zeer welgestelde familie. Chris is "unlucky". Hij vond de liefde, maar vindt de lust en passie buiten zijn huwelijk. Even wild en onbezonnen als hij de affaire najaagt, eindigt hij deze buitenechtelijke romance. There are no little lies.
Matchpoint, of zoals ik onlangs las: Een sexy film thriller waarin Jonathan Rhys Meyers zijn ega bedriegt met Scarlet Johannsen, niet geheel toevallig de twee acteurs met meest belachelijk volupteuse lippen van heel Hollywood! Oordeel zelf....
That's hot! Zou er nou zo tussen willen springen! Ik zeg dus: smooch away! En dat deze film van Woody Allen is, maakt het nog een culti-verantwoord ook.
Een film met Tom “three facial expressions” Cruise…ik heb er nog nooit wam voorgelopen. Hoewel een gehele jonge generatie opgroeit met het idee Tom Als Actie Held, is mijn beeld van hem voor eeuwig verpest door Cocktail. Wat vond ik hem irritant zeg, net als de hele film….. (en dit houd ik stug vol, ondanks hele volksstammen mij voor gek verklaren).
fficeffice" />
Maar goed, toen de eerste foto’s van Collateral mij bereikten en ik Tom Met Grijze Haren zag, moest ik eigenlijk grinniken. He’s not gonna pull this one off. Zijn haar zag er echt té slecht uit, en het verhaal (Tom Als Hitman Op Leeftijd)…neeneenee, dat kon gewoon geen goede film zijn.
Waar ik bij deze op terugkom. Man oh man, ik heb genoten van Collateral! En (dare I say it) Tom’s natuurlijke mimiek komt uitermate goed uit de verf als ijzige hitman. Wat een film. Prachtig geschoten, alles op locatie in nachtelijk L.A.
Voor wie nog niet bekend is met de film: Een hitman heeft vijf klusjes te klaren in L.A., en om de diverse locaties in een nacht aan te kunnen doen, “regelt” hij een taxi. De taxichauffeur komt op nogal heftige wijze achter de dodelijke plannen van zijn passagier, en wordt meegesleurd in het bloedbad dat de Hitman aanricht.
Hoewel de eindtune wel erg zwaar werd ingezet (nog iets harder a.j.b.), zit de film strak in elkaar. Zoals al gezegd: fantastisch mooi camerawerk, mysterieuze nachtelijke kleuren, scherpe dialogen, aparte camerastandpunten en goede muziek. En dan ook nog een spannend verhaal! Hoogtepunt voor mij was de club-scene, een dansende, zwetende massa, waarin meerdere mensen koortsachtig op zoek zijn naar het slachtoffer: de meeste om hem te beschermen, en één iemand om hem te liquideren…ik hield mijn adem in!
Tot slot geef ik natuurlijk even de link naar de film-site, alwaar de sfeer van de film goed overkomt. Er is van alles te zien, onder meer een aantal clipjes uit de film, evenals een stel interviews. En daar leerde ik dat Tom alles echt fysiek kan, wat hij doet in de film. Want, toegegeven, als hij knokt en schiet ziet het er erg strak uit. Dat dan weer wel. J
Het stond er echt, vandaag in het Parool: Schnabbel en Babbel (grinnik). In mijn moviezone een teeveetip voor vanavond: Mioch versus Goderie, Neerlans nieuwste poging een filmprogramma op de buis te krijgen (en te houden!).
Ik verwacht egotripperij, gespeelde ruzietjes, gekokketeer met who-knows-who en who-knows-what, maar verwacht toch ook hier en daar een interessante filmtip, een goed interview en een knappe deeveedee recensie. Lekker kijken dus, vanavond om 23.25 op (god betere het) RTL5. Want filmrubrieken zijn er veel te weinig!
Ook mijn Sista Bee (alias Catsy) is in de virtuele pen geklommen! Daarom, schaamteloze reclame voor haar review van Eternal Sunshine of the spotless mind op Fok! Lezen! Gauw!
ffice" />
)