Hora est. Daphne D. Ik meen weer eens wat te moeten mededelen over haar. Nu ja, haar “pennenvruchten” dan (ruikt iemand anders ook ineens rot fruit? Nee? Hmmmm). Zoals u wellicht weet erger ik mij graag wekelijks aan haar column. Heeft iets te maken met rust,reinheid en regelmaat voor een gezond leven. Maar ik heb het allang opgegeven over elke oprisping harerzijds te berichten, want tegen zoveel bagger kan ik domweg niet opschrijven. Ja kom zeg, je blijft aan de gang!
Bovendien zou ik ook wel erg vaak in de herhaling vallen: iedere keer weer het afzeiken van die walgelijke namedropping/ guitige opmerkingen van de mormels ontsproten aan haar schoot/ schaamteloze zelfbedruiping in de vorm van wat ik zonder goed fatsoen niet eens meer sluikreclame kan noemen/ lompe echtgenoot van haar die toch zoet en lief en aardig blijkt aan het eind van het verhaal…bah bah bah. Dus ik lees en lijd voornamelijk in stilte. Anderhalve minuut wekelijkse zoete zelftortuur, waarna ik tot besluit van het ritueel de krant met een welgemeende zucht en een vloek op de grond kan smijten. Om over te gaan tot de orde van de dag.
Maar soms. Heeeeel soms. Dan word ik zó blij van Daphne. Het is gewoon eng, een hart dat opzwelt van zoveel vreugde. Zoals vandaag. Op deze trieste dag zorgt Daphne, DAPHNE D. NOTA BENE, gewoon voor een gelukzalige glimlach op mijn gezicht ondanks de donkerte van mijn gemoed.
Het is even ernstig stil geweest aan het bloggen-over-deckers front. Hoewel ik nog steeds wekelijks vol walgelijke verwachting uitkijk naar de nieuwe pennenvruchten van La Deckers in de bijlage van de Telegraaf, kon ik na reeds enkele stukjes van mijn hand niet meer de kracht opbrengen om een wederom snerend stuk te bloggen. Het wordt zo saai, maar iedere keer weet Daf aan mijn verwachtingen te voldoen: hoogst irritante columns spuiten week na week uit haar computer. In hoog tempo weet ze iedere keer weer onzin te produceren. Maar al dat woeste getik op de computer heeft haar nu eindelijk genekt. La Deckers heeft een bizarre vorm van RSI, opgelopen door het getik (met 1 vinger) op het toetsenbord.
fficeffice" />
Wat is Moeder Natuur mooi! Wat is ze goed en oneindig wijs! En met mij is ze blijkbaar eens dat DD niet zou mogen schrijven: knal gewoon een ernstig kwetsuur in het lijf van DD en zie! Daphne *kan* niet meer typen! Ik zou zeggen: doe er wat mee Daf!
Helaas verwacht ik niet dat La Deckers de grote hint oppikt. Zoals ze zelf deze week al schrijft “ik weet heus wel wat mijn lichaam me probeert te vertellen, maar ik wil het nog niet horen”. Nu vraag ik je. Ik denk dat er 10 zwart-blauwe vingertoppen zonder gevoel en een raar geurtje aan te pas moeten komen voordat ze met haar “schrijfmissie” zal stoppen.
Maar naast deze op zich fijne mededeling over Daphne’s gestel, gaat ze toch onverminderd door met waar ze zo goed in is geworden: vervelende kwinkslagen verzinnen en het pluggen van haar nieuwste boek. Dus wees gewaarschuwd: de nieuwste rotte loot aan de boom van Deckers’ boekjes over moederschap heet “Pedagoochelen” (….) Wat een pedagoochemerd is ze toch.
Ha! Deze week een titel waarin ik me kan vinden! Inhoudelijk was de column van Daphne D. een stuk minder interessant, iets over drukdrukdruk en immer guitige kinderen. Toch is haar column bijzonder te noemen: een fraaier stukje pitchwerk heb ik zelden gezien.
Riemen vast, want hier komt in vogelvlucht de "nuttige" info uit de eerste twee zinnen....(u leest het goed: twee)
Zin 1: Richard speelt Tennis in Eindhoven op de Alex Tennis Classics, Daphne ging naar de premiere van Mama, een komedie over het moederschap te Rijswijk, een stuk dat zij overigens vertaalde van Amerikaans naar Nederlands.
*ademhaal* Dit was zin 1. Het is toch wat. Als u bent bijgekomen, racen we voort naar de volgende zin propvol leuke wetenswaardigheden....
Zin 2: Daphne introduceerde op de Jonge Gezinnen Beurs haar Mamagenda (hoe goed gevonden!) en bij Boekhandel Paagman te Den Haag leest zij voor uit eigen werk, namelijk De Matroos in de Doos.
*ademhaal* En als u zich afvraagt, ghe, die namen heb ik eerder gehoord! Dat klopt. Zowel de naam van de agenda als de titel van haar boek zijn de afgelopen weken zeer handig voorbij gekomen in haar columns.
Vandaar dat zij naast haar (zelf verzonnen) titel Sukkelmama ook nog "Pitcher van de week" mag voeren. Want als dit geen effectief gebruik van drukinkt voor reclamedoeleinden is, dan weet ik het niet meer.
Daphne is zo lekker gewoon gebleven. Dat weten we allemaal. En voor wie het niet wist: na het lezen van Boer met Kiespijn vergeet je het_nooit_meer. Want Daphne lijdt toch wel vaak onder haar BN-erschap .
Zo wordt haar verplichte bardienst bij de hockeyclub ineens niet verplicht als ze zich gegeneerd zou voelen als BN-er. Ik zou het wel weten, skippen die moetjes.....maar Daphne toont duidelijk meer karakter: "Zelfs al zou ik er 'in mijn positie' moeite mee hebben om een bardienst te draaien, dan nóg ben ik het aan de club verplicht. Mijn dochter doet mee, dus haar moeder ook." BRAVO! Dát is nou spirit.
Dan fastforwardt Daphne even naar de premiére van de "bijzonder leuke film Ellis in Glamourland" (uhm. Leuke film???), die ze met haar alleralleraller beste, supersuperlieve vriendin bezoekt. Maar dat was helemaal geen feestje hoor: zwangere vriendin werd "tot garderobehaak gedegradeerd" en Daphne had er geen zin mee rin: ze hielden het feestje voor gezien. Goed zo! Dat zal de paparazi leren!
Ze rewindt nog even naar de premiére, want die was echt niet glamoureus. Er werd notabene een Boer-wedstrijd gehouden door Nickelodeon! Daphne wist er geen een te produceren en werd daarmee de Boer-loser van de avond. Jammer joh...
Goed: met bijzondere grote sprongen van koffiejuf, naar boodschappen doen, naar rode loper, een zwangere vriendin, Paul de Leeuw en Irene Moors, garderobehaakjes en een boer wedstrijd. Geef mij maar een stoel in plaats van die boer. Ik moet even bijkomen van de warrigheid.
(Ook bladerde ze door de Grote Dieren Encyclopedie: op bijzondere wijze weet ze de Zeggekorfslak in haar column te verweven....hier volgt de Googlefind
De Zeggekorfslak (Vertigo moulinsiana) in Limburg. De Zeggekorfslak is een klein slakje met een huisje van amper 2,4 mm groot. Deze nogal onbekende slak leeft voornamelijk op moeraszegge. Hier leeft de slak van een schimmelsoort die zegge aantast. Er zijn specifieke vereisten nodig voordat de slak kan overleven. Door zijn hoge specialiteit is de slak bedreigd in Europa en opgenomen in de Europese habitatrichtlijn. Voor Limburg start nu een onderzoek naar de verspreiding van de Zeggekorfslak in het kader van een eindwerk.
De column van vandaag was het proto-type Gevat Doen Met Nederlands. Onderwerp was de hoofdluisplaag op de scholen. Buiten de semi-cynische opmerking "dus misschien was ik mijn kinderen niet genoeg", aangezien huize Deckers gevrijwaard is van luizen, waren de Gevatte Opmerkingen niet van de lucht.
Werkelijk een zeldzaam gebrek aan originaliteit als je je tekst doorspekt met telkens dezelfde grap. Blijkbaar dacht La Daf dat je een grap maar flink moet herhalen, dan wordt'ie nog lolliger. Het onderwerp Luizen gaf haar inspiratie om zoveel mogelijk referenties erover in haar zinnen te stoppen. Ik telde maar liefst 7 Gevatte Nederlandse opmerkingen....ik brand los:
"Blijkbaar gaat het bij veel mensen jeuken" (nummer 1, okay, die mag nog)
"De operatie die dan volgt is met recht ontluisterend te noemen" (hmmm, een doordenkertje!)
"En dan nóg zit er altijd nog ergens een luis in de pels" (het begint nu al aardig irritant te worden)
"Ze dachten zeker dat ze beet hadden" (nummer 4 is echt te veel!)
"Het gekke is dat je zo'n onbedwingbare jeuk krijgt van dit soort verhalen" (dat zag Daphne wel scherp ja. *gruwel*)
"....maar als ik zo'n hele klas moet doorvlooien"...(zucht. we zitten ondertussen op nummer 6.)
"Wat heb jij toch een luizeleven" (de klapperrrrrr van de week!)
Ook weet Daf met deze laatste luizenverwijzing meteen even een Kwinkslag Van Emma in haar column te stoppen. Want Emma, die "voor de televisie lag te loungen" (hoe hip!) reageert op deze laatste opmerking met het Ubergrappige "Hoe bedoel je? Ik heb toch geen jeuk?" (inzet drum *kadatjing!*)
Om maar even in stijl af te ronden: Daf, krab jij je eerst nog eens achter de oren voordat je zo'n jeukerige tekst publiceert!
Lees dit snel! stond als titel vermeld....nou Daf, here we go!
In de eerste vier (...) zinnen van haar column leerden wij dat:
- de omslag van haar nieuwste kinderboek De Matroos in de Doos op ieder moment klaar zou kunnen zijn; (subtiel subtiel!)
- Daf een slaaf van haar inbox is;
- Zowel Tagliatelle als Tiramisu op het Vriendinnen-menu in Huize Deckers stonden.
Verder waren natuurlijk aanwezig:
G.Z.W.* Nutopia
(als in: We leven in een Nutopia waarin niemand meer wil wachten)
IQM** in de vorm van het noemen van het boek In praise of Slowness.
Wat ik knap vond van deze week...
is dat de titel van toepassing was op haar column. Twisted, maar waar. Ik lees haar columns altijd snel: dan is mijn zaterdagochtend met een grijns van start gegaan!!!
Op deze druilerige zondag geef ik hierbij de kickoff aan een nieuwe rubriek: Weer wat lekkers van Deckers! Lezers van mijn berichtje Miss Lukt van 28/8/04 zijn reeds op de hoogte van mijn heftige antipathie en vreemde obsessie van de stukjes van de hand van Daphne Deckers, die elke week verschijnen in de bijlage van de Telegraaf.
Daarom: noem het een analyse, een leeswijzer, een afzeikrubriek of wat u maar wilt. Hier worden haar columns door mij onder de loep genomen. Ghehehe.
ffice" />
