Ja! Eindelijk! Het is officieel! Misty heeft d'r eerste echte hatemail binnen! En dat terwijl ik alleen maar op zoek was naar een beetje liefde positieve aandacht. Enkele heerschappen zijn 'not amused' door mijn, naar mijn bescheiden mening, bijzonder lollige oproep op Relatieplanet. Dit is mijn lopende tekst:
Zijn hier ook nog gasten die levend zijn???
Dus. Authentieke irritante nagelbijtende beroepszeikers, andere zwartgallige kettingrokende cynici of die ene dappere maar dwaze karakterloze blonde halfgodgelijkende jongensman met wild wapperende manen en cheeky grijns:
* Red me*
voordat ik in een permanente coma glijd. (Medicatie of pr0n-obsessie geen bezwaar.)
Game on.
(ps. Ook eng: salsa dansende mannen tenzij je Julio, Pedro of Juan heet)
(pps. hoe krijg je t godverdomme voor elkaar om in de vier FUCKING woorden die je gehele suckende profiel beslaan tóch nog een spelfaut te maken???)
(ppps. vloeken is teringlekker!)
(pppps. jack johnson is PASSÉ, want salonfahig, overrated, lekker veilig en freaking eentonig ook nog. Nog één keer en ik ga gillen. And not in a good way.)
En toen kreeg ik een meer-dan-prachtige reactie binnen, die ik jullie niet wil onthouden....copyright ligt bij de lutser die het opstelde...
"Wordt het niet eens tijd dat jij een psychiater gaat opzoeken? (hint!)
Ik heb niet de illussie dat je het serieus neemt, maar zou je dan op z'n minst je tekst kunnen inkorten (jezelf profileren in een paar regels getuigd van kwaliteit...) en als het niet teveel gevraagd is...verwijder a.u.b. je foto's dan ook meteen...
Je vindt jezelf ongetwijfel heel stoer en zal mij dus een haatmailtje toesturen of me opnemen in die hall of nogwat, maar ga eens bij jezelf na of je nou echt interessant bent of gewoon in een diepe crisis verkeert....
Als mensen (m/ v) schofferen je hobby is, reageer dan gewoon op stukjes in het AD-forum en val de bezoekers van RP er niet mee lastig...
Heb zojuist beslotendat ik dit mailtje toch maar positief ga eindigen..als jij nou eens gaat bedenken hoe je positiever in het leven kan staan... Je hebt t vast in je!"
Het was gezellig druk op de Zeedijk. De vrijdagavond was goed van start en iedereen verkeerde in prima stemming. Muziek stroomde uit de kroegjes, mensen stonden op straat. Guus en ik slenterden en kwebbelden voort, allebei in de zoete wetenschap dat onze date wel eens een heel leuk staartje zou kunnen krijgen. We sloegen rechtsaf de Wallen op, waar het nog veel drukker was. Ik kwam steeds meer in een roes: was het de combinatie van de broeierige warmte van zomers Amsterdam op een vrijdagavond, het surrealistische rode licht op de wallen, het geroezemoes van de mensen op straat, de vodka’s die ik gedronken had, de rush van Guus aan mijn zijde….? Ik voelde me ontspannen en vreselijk verwachtingsvol tegelijk.
Guus leidde de weg en dwalend liepen we door steeds kleinere steegjes. De nachtvlinders stonden stoïcijns aan onze weerzijden in hun raam, witte slipjes en bh’s scherp afstekend door de vele blacklights. Er waren nu enkel nog mannen op straat, hunkerend kijkend naar de schone dames. Eén dame in het bijzonder trok veel mannelijke aandacht. Dit moest wel de koningin van het rode bal zijn, afgemeten aan de opstopping die voor haar raam was ontstaan. Tientallen mannen stonden daar, leunend tegen de muur, stilstaand midden in de steeg…niemand dorstte naar binnen te stappen. Geduldig schudde zij haar zwarte krullen los en bleef als een perfecte Madonna ingetogen glimlachen. Ik ving haar blik en de Madonna lachte als antwoord naar mij haar tanden bloot: door de blacklight in haar werkkamer lichtten ze bizar blauwig op. Ik grijnsde terug.
Links, rechts…Guus en ik liepen onder een poortje door waar een bouwstellage tegen de muren en het plafond aan was gebouwd. Ik greep me vast aan de ijzeren buizen en klauterde op het frame. Ik stapte voorzichtig een paar buizen hoger en leunde vervolgens met mijn rug tegen de muur. Guus trok zichzelf omhoog en kwam naast me staan. Zwijgend stonden we daar een tijdje, een goede meter boven de grond terwijl mensen onder ons voorbij liepen. Guus haalde op mijn verzoek apencapriolen uit. Hangend aan de pijpen boven ons hoofd, zijn voeten losjes bungelend verzuchtte hij “Pfff wat een man al doet om een meisje te imponeren. Ongelofelijk.” Toen trok hij zich zichtbaar gespeeld stoer nog een paar keer op, de verbaasde blikken van de passanten negerend. Ik giechelde.
Guus had zich laten zakken op de stellage en stond weer naast mij tegen de muur geleund. Volstrekt overbodig besloot ik langs Guus heen te willen stappen, terwijl we nog op de buizen balanceerden. Ik zette een voet over de zijne heen en zocht steun tegen de muur aan Guus’ andere zijde. Onze lichamen schoven noodzakelijkerwijs dicht langs elkaar. Zijn adem was voelbaar tegen mijn voorhoofd. Heel eventjes maar hield ik zijn blik vast en maakte vervolgens de grote stap af om helemaal aan zijn andere kant op het frame te komen. “Goh, dat doe je leuk” was zijn droge commentaar. “Ja he.” was het mijne, evenzo droog. Toen sprong Guus op de grond en zei “Laten we gaan dansen in de Winston”. Uitnodigend en galant stak hij zijn arm uit om mij te begeleiden bij mijn afsprong. Ik legde mijn hand losjes in de zijne en sprong ook op de grond. Toen lieten we elkaar weer los en liepen eindelijk het poortje uit.
Vrijdagnacht, uurtje of twee. Guus kwam me nonchalant tegemoet rijden in de Leidsestraat. Hij had me nog niet gezien. “Guuuhuuus!” kirde ik zachtjes. Piepende remmen en een abrupte stop. “Hey…” keek hij donker, terwijl ik mijn fiets naast de zijne plantte. Een zoen met zijn heerlijke mond nam ik in ontvangst. Heel even bleven onze neuzen vlak bij elkaar zweven. “Waar gaan we naartoe?” vroeg ik. “Even vragen….” Guus wees verder de straat in, en gebaarde naar een knappe gozer in een leren jasje die voorovergebogen over zijn stuur stond te wachten. “Weber toch maar?” riep hij naar zijn maatje. “Prrrrrima!” was het antwoord. Ik was ondertussen naar de jongen toe gefietst en werd nieuwsgierig door hem opgenomen. Met een grijns stak ik mijn hand uit en stelde me voor. “Aangenaam kennis te maken, mon amour” antwoordde hij. De jongen stelde zich voor als Jasper en gaf mij een met een diepe buiging een handkus. Ik grinnikte. Met twee fijne heren, elk aan een zij fietste ik rustig door richting het Leidseplein.
Het was druk op straat. Nachtvlinders, - en brakers, te dronken Engelse jongens en meiden, verdwaalde toeristen en het lokale uitgaanspubliek op weg naar of van een feestje. En onmiskenbaar, overduidelijk, without a doubt stond daar Creatief. Dit zou verdorie onze derde ontmoeting worden deze rare nacht…. Ik giechelde nadat ik mijn adem had hervonden. Zijn lengte stak boven de rest uit, handen in zijn zakken gestoken, petje een stuk over zijn ogen getrokken. Hij keek wat in de rondte, en zou mij ieder moment herkennen omdat ik dichterbij kwam.
Ik ging een stukje rechter op mijn zadel zitten, gooide mijn haren opzij en zette een ontwapenende grijns op. Toen gaf ik een paar goede hengsten aan mijn grote, luide fietsbel. Verschrikt keken mensen op en geamuseerd zag ik hoe Creatief mij direct herkende. “Daaahaaaaaag Creatiefje!...” riep ik pesterig, terwijl ik erbij zwaaide. Mijn mannelijke escorte reed net als ik rustig door. Ik passeerde Creatief, die met brutale oogjes zijn petje herschikte: “Dagdag” riep hij naar me. We grijnsden allebei uitdagend en onze ogen hielden elkaar heel even vast. Toen was het momentum voorbij en reed ik met rechte rug bij Creatief vandaan. Met Jasper aan mijn linker- en Guus aan mijn rechterzijde voelde ik heel eventjes of de wereld aan mijn voeten lag. Ik glimlachte en hoopte vurig dat Creatief ons nakeek hoe wij drieën de donkere nacht in reden.
Met het verdwijnen van de zon voelde de wind een stuk kouder. We besloten weidsheid van het strand te verruilen voor de warmte van de Haarlemse binnenstad. Guus en ik waren de boulevard opgelopen toen net op dat moment een lege tuk-tuk aankwam scheuren. Deze tuk-tuk bracht ons in no time naar het stationnetje van Zandvoort. We reden langs het strand waar we enkele uren geleden nog geslenterd hadden. De wind waaide ons hard om de oren. Ik voelde me prettig raar, fijn onwennig zo naast deze Guus op het achterbankje van de pruttelende tuk-tuk, warm en koud. We liepen het spoor op, terwijl ik nadacht of en wat er nog meer zou gebeuren.
Terwijl we naast elkaar neerploften op een leeg bankje, concludeerden we dat we toch minstens een half uur moesten wachten op de volgende boemeltrein. “Tsja, wat nu…moeten we zeker gaan praten ofzo?...” zwengelde ik het gesprek koket aan. Guus keek me aan met die donkere blik. Een seconde stilte. Nog een seconde stilte. “Kom nou eens op schoot zitten…” zei hij zacht en tikte met zijn handen op zijn schoot. “Nee…” aarzelde ik “Je zou toch niet moeten denken dat ik easy ben, hmmm?” maakte ik flirterig af. Ik lachte een kleine glimlach. “Ach…” zuchtte Guus “kom, dan gaan we vodka drinken in die kroeg daar” terwijl hij naar de overkant wees. We stonden op en ik werd overvallen door kriebels en zenuwen van zoete verwachting. Uiterlijk onbewogen, maar van binnen een kleine storm: zo volgde ik Guus naar de kroeg gelegen aan het Zandvoortse stationnetje.
In het half uur dat volgde, zaten we zij aan zij aan een kleine hoge tafel. Tussen het gebabbel van de locals en de bonkende muziek door moesten we veelvuldig dicht naar elkaar toe leunen om elkaar goed te verstaan. Nou ja, moesten…mijn mond kwam dicht bij zijn oor, zijn ogen rustend op mijn lippen op een minieme afstand. Tussen het drinken van de koude vodka’s door hielden we elkaars blikken net steeds wat langer vast. Het werd broeierig. Ik beet op mijn ijsklontje. “Laten we vast op ons gemak naar de trein lopen” stelde Guus voor. We dronken onze glazen in een teug leeg en ik ging hem voor de trap op. Zijn hand die Guus op mijn kont legde terwijl ik heupwiegend de trap op liep, negeerde ik volledig. Uiteraard stond op mijn gezicht een grijns van oor tot oor maar die hoefde hij nog niet te zien, besloot ik.
Toen we een plaatsje zochten in de wegrijdende trein grinnikte ik dat ik plaats voor twee zocht: nog steeds zou ik niet bij Guus op schoot kruipen. “Nog niet he…” voegde ik er volledig overbodig aan toe. Zodra we naast elkaar zaten, draaide ik ineens mijn hoofd naar hem toe. “Goh, wat zou er eigenlijk in Amsterdam te doen zijn vandaag?…” peinsde ik hardop. Guus trok een wenkbrauw op en zei gespeeld stoïcijns: “Oh, je hebt geen zin in Haarlem meer?...Dan gaan we toch kijken wat de nacht ons in Amsterdam brengt.” Ik knikte instemmend. “Guus, er bestaat de kans dat ik die laatste trein terug niet meer ga halen he…”. “Daar reken ik op.”
Datum: vrijdagaaf. Lokatie: Bar Arc Gezelschap: Ronnie en zijn date, La Monica, Misty en nog zo’n honderdnogwat uitzinnige mensen. Oja, en Creatief die op mijn vriendelijke uitnodiging gezellig kwam aanwaaien….
Creatief en zijn sidekick (later gedoopt tot “het oranje truitje" ) hadden de kroeg verlaten na een stevige sessie flirten. Eh ja, het oranje truitje met alles en iedereen dat enigszins op twee benen stond, Creatief voornamelijk met mij. Ondertussen had ik een volgende date* staan voor die broeierige vrijdagnacht, waar ik Creatief (hoe leuk, hoe grappig) natuurlijk uitgebreid van op de hoogte had gesteld. En daar ging ik later die nacht dan ook naartoe.
Ik fietste door een drukke binnenstad: bloemenmarkt af, hop koningsplein op, links leidse straat in…omdat ik op de trambaan reed, had ik mijn ogen goed op de rails gericht. Je fietsbandjes glijden zo die vervloekte richels in, zeker als je wat tipsy bent. Helaas had ik minder oog voor de voetgangers. En zo kwam het dat ik Creatief zo’n beetje aanreed….Schrik werd herkenning werd verbazing werd tanden bloot grijnzen (okok, zucht. werd beetje kriebels en een hart dat toch een mini-sprong maakte).
“Hey” “Hey” “Losgebroken van je posse?” “Ja” “Wat ga je doen” “Naar mijn volgende date, jeweettog?” (insert vals glimlachje) “….waar heb je afgesproken?” “Weber” “Oh, nou DAN lopen we nog een stukje met je op” (insert vals glimlachje) “Gezellig.”
Het oranje truitje was ondertussen dolenthousiast aangeslagen op mijn aanwezigheid. Terwijl hij mijn i-pod had geconfisceerd en met veel armgebaren meezong, slenterden Creatief en ik verder. Toen werd ik gebeld door de date: hij was toch naar de bloemenmarkt gekomen. Terwijl ik logistiek het een en ander telefonisch aftikte, bleef ik Creatief aankijken. Creatief bleef brutaal terugkijken. Ik hing op. “Ik ga afscheid nemen en rechtomkeert maken. De date staat daar ergens op me te wachten” gebaarde ik in de verte. “Okay. NOU een hééééle fijne nacht dan nog verder hmmmm?” antwoorde hij.
Terwijl ik een nét iets te lange zoen op mijn wang geplant kreeg van Creatief, raakte het oranje truitje volledig in de paniekmodus. ‘Creatief, domme lul! Hou ‘r binnen! Ze gaat nu naar een andere man toe!!!!” “Dat weet hij en hij laat me glippen, Oranje Truitje” zei ik hem. ‘GOD wat een sukkel” verzuchtte het oranje truitje. “Nou goed darling, hopelijk tot snel dan maar….” De oogjes van Creatief prikten in mijn zij. “Doei hé!” grijnsde ik. “Dahag” wuifde Creatief. Een laatste grijns naar elkaar en ik was vertrokken.
Mijn schoenen had ik meteen uitgetrapt zodra ik op het strand stond. We liepen langs de vloedlijn en ik voelde de koude zee om mijn voeten slaan. Mijn tenen drukte ik dieper in het zand terwijl ik de afdrukken van de trappelpootjes van een meeuw volgde. Naast me liep Guus, die van de wind gewonnen had en tevreden aan een sigaret was begonnen. We slenterden naar Bloemendaal, terwijl we grinnikten en praatten. Af en toe keek ik stiekem naar hem.
Ineens draaide Guus zich om en rende van me vandaan. Dit bleek een aanloopje te zijn voor een perfect uitgevoerde radslag. Met een doffe klap kwam hij weer met zijn beide voeten op het zand terecht. Rustig kwam hij naar me toegeslenterd. “Zo, uit je systeem?” “Ja, wilde even weten of je met de wind mee makkelijker een radslag maakt.” “En?” “Nee.” Guus zocht een nieuwe sigaret. Ik stelde hem voor om ook bij het circus te gaan. Mijn vriendinnetje van vier wordt namelijk acrobaat, legde ik uit, met een glitterpakje en veren en met zo’n grote bal. We zouden dan slapen in een gave roze woonwagen. Een clown die op zijn handen zou lopen en gekke radslagen kon maken maakte met ons een mooi trio. Ik werd natuurlijk dompteur, en zou gehuld in tophat en een strak getailleerd rood circusjasje en hoge laarzen de leeuwen met een zweep temmen. “Ik ben een leeuw hè…” grijnsde Guus met een scheve glimlach.
Op Bloemendaal zochten we een tafel en bestelden we vieze rosé en koud bier. Nog iets later kwamen daar een grote noodle salade en een halve kreeft bij. En nog meer bier en rosé. Ik genoot van mijn tafelheer en hoe hij ongegeneerd zijn kreeft te lijf ging. De muziek baste rustig door, de rosé ging steeds minder vies smaken en de zon zakte verder weg richting horizon. Guus wilde mijn ogen nu eens goed zien, ze waren toch groen?...Ik zette mijn divabril af, en keek hem in zijn bruine ogen terug. Mijn ogen fixeerde ik op de zijne, terwijl ik dwangmatig probeerde om niet afgeleid te worden door zijn prachtige mond. Koelbloedig ademde ik door.
“Ja” concludeerde Guus “je lijkt erg op je foto’s…eerst ben je stoer, dan cynisch en daarna afwachtend. Wat komt daarna?” Ik lachte luid. “Op schoot zitten?” gierde ik uit. “Kggggggg” deed hij, semi-verbaasd, semi-tevreden. “Dit is de eerste keer dat je breeduit schatert. Mooi zo.” Ik keek hem van onder mijn wimpers vandaan en schonk hem weer een grijns, nu wat verlegener. De zon was ondertussen helemaal verdwenen achter de horizon.
“Jaaaa ja…volgens mij ben je gewoon een hopeloze romanticus”. Ik grinnikte. Wie was deze pedante Guus, die met een provocerend (maar oei, oh zo correct) berichtje mij benaderde? Nieuwsgierig bekeek ik zijn foto’s: een donkere, elektrische oogopslag, een bijzonder zinnelijke mond, en algehele eigenzinnigheid die van het scherm barstte. “It takes one to know one baby” pareerde ik. In zijn volgende berichtje verzuchtte hij dat ik gewoon maar even bij Guus op schoot moest komen zitten. Ik lachte hard. Binnen twee berichtjes had ‘ie me al volledig ingepakt. Nu nog even binnentikken.
Dat binnentikken vond na een dagje plaats. Het was een warme vrijdagmiddag. Guus piepte online iets over een festivalletje dat hij misliep. Ik zei hem niet te zeuren, nu de trein te pakken naar Zandvoort en met mij aldaar van het verse weekeinde en de zon te genieten. “Ok, tot zo!”. En weg was ‘ie. Ik knipperde eens met mijn ogen. Goed. Ademhaal. Een graai en een grabbel naar sleutels, foon en andere handige dingen (laatste centen, condooms, truitje) en *hop* op de fiets naar het station. Zowel hard meezingend als doortrappend moest ik lachen om zoveel assertiviteit. Nu had ik nog een goede vijf minuten tot rust komen op het station in de planning, zodat ik (haar gefatsoeneerd, een beminnelijke en mysterieuze glimlach om de mond en met een sophisticated houding ergens losjes op leunend) Guus op me af kon laten lopen.
Terwijl ik met oververhit fietshoofd mijn trouwe opoe ergens tussen de rekken probeerde te proppen en in worsteling was met mijn grote Amsterdam fietsslot, ging mijn telefoon over. Niets vijf minuten tot jezelf komen. Die vervloekte Guus stond gewoon al buiten ergens, zoekend naar mij!!! “Eeeeeh, zie je ergens een meisje in gevecht met haar fiets en slot?” pufte ik met de telefoon onhandig tussen mijn schouder en oor geklemd. “Ik geloof dat ik je zie staan ja” zei hij. Oh bother. Ik durfde niet eens op of om te kijken, en concentreerde me héél hard op mijn slot.
Ineens stonden daar twee gympen naast me. “Hoi” hoorde ik ergens boven me, terwijl ik nog steeds hot and sweaty dat vervloekte slot probeerde dicht te krijgen. Nog half voorovergebogen tussen de fietsen keek ik met verwilderde haren opzij. “Hey…” Zozo. Het slot klikte ineens dicht. Zozo! Dit kon nog wel eens interessant worden…Ik duwde mijn haar uit mijn gezicht, was alle chaos plots vergeten en keek Guus nog eens aan. Het was Guus gelukt: ik ging zó ontzettend bij hem op schoot zitten.“Kaartjes halen naar Zandvoort dan maar?”…
Koffiedates, borreldates, dinerdates. Adhoc geregeld of wat langer gepland. Leuk-maar-niet-die-klik, OMG *slik* live is ‘ie nog leuker, een verdwaalde freak. Reclameboys, schrijvers, muzikanten, juristen. Heel veel jongens-mannen (leuk!!), een enkel jongetje (niet leuk), een enkele man (al helemaal niet leuk). One-time-flings, multiple flings, potentiële flings-gone-vriendschap. Misty speelde flink buiten.
En toen was daar ineens die ene die onwijs goed op zijn handen kan lopen, in mijn oor snuffelde en mij vreselijk sexy liet voelen. Had ik het al over zijn zinnelijke mond en tering eigenwijze hoofd gehad? Nee he. Hmmm, misschien moest ik maar meer over Guus vertellen dan...
U las en leefde mee hoe ik Creatief opdook in de woeste wereld van internetdaten, de manier waarop ik hem voor het eerst letterlijk tegen het lijf liep, ik verhaalde over die eerste schitterende avond en nacht, en over de snelle vervolgdate buiten het Amsterdamse….hoe verging het ons verder?
Creatief en ik zagen elkaar vaker. Klikken: ja, doorstart? Nee. Deze vlam vlamde hard en in het roesje dat ik zat, heb ik in een behoorlijke high geleefd. Na een tijdje stagneerde de ontwikkelingen wat, waarop ik aardig in de zenuwen raakte. Deze Creatief was nog steeds leuk lief lekker, maar hoe verder?....
Eenmaal in onzekerheid kun je twee dingen doen: erin blijven hangen of confronteren. Ik opteer altijd voor dat laatste, zo ook nu. Ja, Creatief vond mij ook leuk lief lekker, maar die doorstart…Needless to say dat ik na zoveel gruwelijke waarheden behoorlijk hard van mijn roze wolkje afviel. Terug naar de harteloze werkelijkheid. Balend van zoveel Maybies en stiekeme dagdromen moest ik de zaken eens op orde stellen. Contact bleef enkele weken tot een minimum beperkt, met name ingegeven door zelfbescherming. Het inet-daten ging overigens onverminderd door, zij het met een Misty die weer wat wijzer was.
Toch, afgelopen week zag ik Creatief weer, een blitz-bezoek eindigde in een korte nacht die wij samen verslonden. Al een paar dagen was het contact weer wat intensiever: hoe het met me ging, een smsje hier en daar, en uiteindelijk dan die onvermijdelijke date. Met nog steeds die heerlijke grijns in zijn ogen en om zijn mond opende hij de deur voor me. Ik grijnsde terug. En de volgende ochtend, terwijl ik slenterend naar de tramhalte liep, grijnsde ik nog steeds. Ja, Creatief was absoluut lief leuk lekker, maar mijn wilde hart lag niet meer zo kwetsbaar op straat als daarvoor. Het was goed zo.
